بیوگرافی این خواننده توانا:

عزیز ویسی فرزند متاع میرزاییه در سال 1968درروستای(درنه ثلاث باباجانی)از توابع استان کرمانشاه شهرستان جوانرود پا به دنیا نهاد.

تا سن10سالگی در روستا سکونت داشت و سپس به شهرستان جوانرود آمد.  
وی مدت18سال است که  مشغول کاری هنری می باشد و در طول کار هنریش 22 کاست وچندین آهنگ و کنسرت در ایران از جمله شهرهای(تهران.کرمانشاه.کردستان بخصوص مریوان. سنندج وسقز)اجرا نمود.    
وی همچنین کنسرت در کشورهای اروپایی از جمله انگلیس وشهرهای(لندن.بیرمیگام.لیدزوپورسموس)به اجرا نمود. و نیز چندین کنسرت در کردستان عراق به اجرا کرد  که از معروفترین البوم های ایشان(سهندوبه مو)می باشد .عزیز ویسی داری سه فرزند به نام های (سهند.سروه وسونیا)می باشد وهمچنان در شهرستان جوانرود سکونت داشته ومشغول کار هنری است.

موقعیت جغرافیایی :

شهرستان جوانرود درشمال غربی استان كرمانشاه واقع شده است كه 87 كیلو متر با مركز استان فاصله دازد ، از غرب به شهرستان ثلاث باباجانی و كشور عراق و از شمال به شهرستان پاوه و از جنوب به شهرستانهای اسلام آباد غرب و سرپل ذهاب و از شرق به شهرستان های روانسر وكامیاران محدود می شود .

پیشینه تاریخی :

شهرستان جوانروددر حد فاصل فلات ایران و جلگه بین النهرین قرار گرفته است، یعنی پل ارتباطی تمدنهای ایرانی و تمدنهای باستانی بین النهرین بوده است .بعد از ورود آریاییها در حدود 3 هزار سال پیش، غرب استان كرمانشاه مورد توجه خاص دامداران ماد قرار گرفت و 2700 سال پیش با غلبه بر حكومت آشور و فتح نینوا به غارت حكومتهای بین النهرین دربرهه ای از زمان خاتمه دادندو در دوره های بعد نیز بعلت شرایط مناسب طبیعی همواره مورد توجه ایلات و طوایف كرد بوده است و بعنوان یكی از بخشهای تابعه سنندج تحت حاكمیت حكمرانان كردستان قرار داشته است. قلعه جوانرود و امان اله خان والی كردستان در سال 1224 هجری قمری برابر با سال 1188 هجری شمسی یعنی در حدود 193 سال پیش و از آن زمــان بــه بعــد اهمیت ژئو پو لتیكی و اجتماعی جوانرودفزونی یافت. ایل جاف جوانرود هیچگاه حاكمیت مطلق حكومت شاهان ستمگررا قبول نكردند. جنگ عشایر جوانرود در دوران رضا خان با دستگیری و زندانی كردن رؤسای منطقه در سال 1310نشانی از مبارزات خونبار مردم این دیار در زمان ستم شاهی است. مردم غیرتمند شهرستان جوانرود در طول جنگ تحمیلی ضمن حضور فعال در دفاع از میهن، صدها نفر شهید و جانباز را تقدیم انقلاب اسلامی خود كرده اند. جوانرود در سال 1368 به مركز شهرستان انتخاب گردید و از شهرستان پاوه تفكیك شدو دارای بخشهای مركزی وشروینه میباشد و جمعیت شهرستان 99205 نفر می باشد كه حدود 60% شهری و 40% روستایی است.

مذهبی و فرهنگی :

 تمام مردم شهرستان جوانرود مسلمان ، اهل سنت و شافعی مذهب هستند ، این مردم به زبان كــردی و لهجه جافی صحبت می كنند . شهرستان جوانرود در مجموع یك چشم انداز طبیعی محسوب می شود كه ویژگیهای خاص خود را دارد كه با این حال از چشمه شفا بخش ریزه بعنوان چشم انداز طبیعی می تواند مورد توجه قرار گیرد. چشم اندازهای فرهنگی معمولاً در مقیاس محلی و منطقه ای قرار دارندو اماكنی همچون نظرگاه شیخ عبدالقادر (ریزه) ،سلطان شیخ مراد ( روستای كانی گل ) روستای دولت آباد به عنوان یك حوزه علمی سنتی از چشم اندارهای فرهنگی این شهرستان محسوب می شوند.

وضعیت اقتصادی:

كل اراضی شهرستان جوانرود 75697 هكتار بوده كه از این میزان 9656 هكتار آن آبی و مابقی دیم می باشد ، بعلت ورودی شیخ صالح و انجام واردات و صادرات همچنین رفت و آمد مسافرین به این شهرستان به خاطر وجودبازارچه مرزی طی چند ساله اخیر از نظر اقتصادی تغییرات زیادی در منطقه روی داده است ووضعیت اقتصادی مردم خوب شده است.

باز هم تسبیح بسم الله را گم کرده ام

شمس من کی می رسد؟ من راه را گم کرده ام

طره از پیشانی ات بردار ای خورشیدکم!

در شب یلدا مسیر ماه را گم کرده ام

در میان مردمان دنبال آدم گشته ام

در میان کوه سوزن را گم کرده ام

زندگی بی عشق شطرنجی ست در خور شکست

در صف مشتی پیاده ، شاه را گم کرده ام

خواستم با عقل راه خویش را پیدا کنم

حال می بینم که حتی چاه را گم کرده ام

زندگی آنقدر هم درهم نبود و من فقط

سرنخ این رشته ی کوتاه را گم کرده ام

در یکی از روزهای سرد ماه ژانویه و در یکی از محلات فقیرنشین در شهر واشنگتن دی.سی صبح زود که مردم آن منطقه که اکثرا یا کارگر معدن بودند و یا صاحب مشاغل سیاه از خانه هایشان بیرون زدند تا یک روز پر از رنج و مشقت دیگر را آغاز کنند٬ زنان و مردانی که تفریح و لذت در زندگیشان نامفهوم بود و به قول معروف آنها زندگی نمیکردند بلکه به اجبار زنده بودند تا ریاضت بکشند که نمیرند .

آن روز نیز آن مردم بینوا در حالی که خیلی هایشان کارگر روزمزد بودند و نمی دانستند آیا امشب هم با چند دلار به خانه بازمیگردند و یا باید با دست خالی به خانه های نکبت زده شان بروند و از فرزندانشان خجالت بکشند خود را برای روزی مشقت بار آماده می کردند که ناگهان صدای ویولن زیبایی از گوشه یک خرابه به گوش رسید آوای ویولن آنقدر زیبا و مسحور کننده بود که پای آن مردم فقیر از رفتن باز ماند اکثرا آنها با اینکه می دانستند اگر دیر برسند جریمه می شوند بدون توجه به این مشکل در آن خرابه که اندازه یک سالن کنسرت بود جمع شدند و حدود دو ساعت و نیم با گوش دادن به آن آهنگهای زیبا و استثنایی اشک ریختند خندیدند به خاطراتشان فکر کردند و سرانجام نیز ویولونیست خیابانی که مردی ۳۵ ساله بود کارش تمام شد ویولن خود را برداشت و آماده رفتن شد اما در همین حال و احوال تشویق بی امان مردم همه آنها را به صف کرد و به همگی که حدود ۳۰۰ نفر بودند نفری ۵ دلار داد و سپس درحالیکه برای آنان بوسه می فرستاد سوار تاکسی شد و رفت تا مردمان فقیر از فردا این ماجرا را همچون افسانه به دوستانشان بگویند..

اما در آن روز هیچکس نفهمید ویولونیست ۳۵ ساله کسی نیست جز جاشوا بل یکی از بهترین موسیقی دانان جهان که ۳ روز قبل بلیت کنسرتش هرکدام ۱۰۰ دلار به فروش رفته بود فردای آن روز جاشوا به یکی از دوستانش که از این موضوع با خبر شده بود گفت من فرزند فقرم٬ آن روز وقتی در کنسرت فقط مردم ثروتمند را دیدم از خودم خجالت کشیدم که فقیران را از یاد برده ام.

به همین خاطر به آن محله فقیرنشین رفتم و همان کنسرت دو ساعت و نیمه را تکرار کردم بعد هم وقتی یادم آمد اکثر آنها به خاطر من باید جریمه شوند تمام پولی را که از کنسرت نصیبم شده بود را میان آنها تقسیم کردم

و چقدر هم لذت بردم …

زندگی معلم بزرگی است.

زندگی می آموزد صمیمیت را.

زندگی می آموزد که شتاب نکن.

زندگی می آموزد سادگی زیباتر است.

زندگی می آموزد گذشت و مهربانی شیرین است.

زندگی می آموزد از دست دادن آنقدر هم که فکر می کنی سخت نیست.

زندگی نشان می دهد کسانی را که سنگین و بزرگ راه رفتند و خرد و شکسته شدند.

زندگی می آموزد چیزهایی که بزرگترها سر آن دعوا می کنند بزرگتر از چیزهایی نیست که کوچک ترها سر آن دعوا می کنند.

زندگی می آموزد رنج ها و سختی ها با همه تلخی که در کام تو دارند اگر خودت بخواهی می توانند بسیار آموزنده و رشد دهنده باشند.

زندگی می آموزد آنها که از تلخی ها می گریزند شیرینی ها را نخواهند چشید و آنها که از سختی ها می ترسند به آسودگی نخواهند رسید.

زندگی می آموزد بار بر دوش دیگران نهادن، شانه های خودت را سنگین می کند و بار از دوش دیگران برداشتن، خودت را سبکبار می کند.

زندگی می گوید تو خیلی وقت ها مرا گم می کنی. جاهای عجیبی بدنبالم می گردی، جاهایی که شاید حتی زندگیت به تنگنا کشیده  شود.

زندگی می آموزد همه لحظات تبدیل به خاطراتی شیرین می شوند بعدا که می گذری و تو در آن لحظه بی تابی می کردی

زندگی می آموزد چیزهایی که می خواهی به آنها برسی وقتی دریافتشان می کنی می بینی آنقدر هم که فکر می کرده ای مهم نبوده شاید هم اصلا مهم نبوده شاید موجب اندوهت نیز گشته است.

زندگی می گوید خیلی وقت ها تو از چیزی می گریزی و به تنگ می آیی که همانجا بوی عطر من پیچیده است. وقتی دست سالخورده ای را می گیری و با حوصله پا به پای او عرض خیابان را طی می کنی، وقتی به صورت کودکی گریان می خندی، وقتی نوازش دستان گرمت وجود لرزان یتیمی را گرم می کند. وقتی با حوصله و مهربانی نگاهت را به نگاه خسته پدر و مادرت گره می زنی. وقتی به همسرت فرصت می دهی تا در چشمه شکیبایی تو غبار آشفتگی و دلتنگی و خستگی اش را بزداید. وقتی با مهر و صبوری می خندی تا خنده زیبایت خنکایی باشد برای آنکه در گرمای زندگی جوش آورده است

می بینی زندگی چه پیداست. کاش از چشمه زندگی فرار نکنی و لختی کنارش بنشینی و دویدن های بی امان این فرصت را از تو نگیرد که کفش هایت را درآوری و پایت را در زلالش از رنج شتاب های پی در پی برهانی. از آنها نباشی که مهمند و به هرکس می رسند می گویند وقت ندارم. از آنها نباشی که سلام دیگران را نمی شنود و لبخندشان را نمی بینند.

زندگی چه معلم مهربانی است

راز موفقیت ...

مرد جوانی از سقراط پرسید راز موفقیت چیست؟
سقراط به او گفت: "فردا به كنار نهر آب بیا تا ‌راز موفقیت را به تو بگویم. صبح فردا مرد جوان مشتاقانه به كنار رود رفت.

سقراط از او خواست كه دنبالش به راه بیفتد. جوان با او به راه افتاد. به لبه رود رسیدند و ‌به آب زدند و آنقدر پیش رفتند تا آب به زیر چانه آنها رسید. ‌ناگهان سقراط مرد جوان را گرفت و زیر آب فرو برد.

جوان نومیدانه تلاش كرد خود را رها كند، امّا سقراط آنقدر ‌قوی بود كه او را نگه دارد. مرد جوان آنقدر زیر آب ماند كه رنگش به كبودی گرایید و بالاخره توانست خود را ‌خلاصی بخشد.

‌همین كه به روی آب آمد، اولین كاری كه كرد آن بود كه نفسی بس عمیق كشید و هوا را به اعماق ریه‌اش فرو فرستاد. سقراط از او پرسید "زیر آب چه چیز را بیش از همه مشتاق بودی؟" گفت، "هوا." ‌

سقراط گفت: "هر زمان كه به همین میزان كه اشتیاق هوا را داشتی موفقیت را مشتاق بودی، ‌تلاش خواهی كرد كه آن را به دست بیاوری؛ موفقیت راز دیگری ندارد.

در روایتی آمده که رسول خدا – صلی الله علیه و سلم – به یارانش فرمودند: ای کاش می‫شد برادرانم را ببینم! همراهان پرسیدند: یا رسول الله! آیا ما برادران شما نیستیم؟ آن جناب فرمودند: شما یاران و صحابه و دوستانم هستید، برادران من آن کسانیند که پس از من می‫آیند و مرا ندیده به من ایمان می‫آورند. اجر و پاداش هر یک از آنها پنجاه برابر است. صحابه پرسیدند: پنجاه برابر برخی دیگر از آنها؟! حضرت رسول – صلی الله علیه و سلم – فرمودند: نه، پنجاه برابر شما!

شاگردان و صحابه آن مقام والا در محبت و دوستی و عشق‫ورزیدن به ایشان چنان تصویرهایی بر دفتر گیتی ثبت کرده‫اند که تاریخ بشریت بدانها افتخار می‫ورزد. این جانفشانی‫های صحابه بود که آنها را "خیر القرون قرنی" – بهترین نسلهای مؤمنان آن قرنی است که همراه من است – قرار داد.

در اعتراف عروة بن مسعود یکی از سرکرده‫های کفر – که البته بعدها ایمان آورد و در راه توحید جام شهادت سرکشید – پس از مذاکره با پیامبر در ماجرای صلح حدیبیه تصویری است گویا از این معنی است:

" من نزد امپراطورهای جهان؛ خسرو فارس، و قیصر رومیان، و نجاشی حبشه رفته‫ام، هیچ کسی را ندیده‫ام که یارانش چون عشق و محبت یاران محمد او را دوست داشته باشند!".

سیرت و زندگینامه پیامبر مملو است از تصاویر جانفشانیها و از خودگذشتگیهایی که معانی عشق و محبت در فضای آنها بکلی سر در گم می‫شود!

پیامبر خدا – صلی الله علیه و سلم – آیتی بود از بردباری و حلم، صبر و از خودگذشتگی و ایثار، زیبایی و نظافت و خوش بویی، محبت و عشق و بی‫آلایشی، شجات و مردانگی، سخاوت و جود و کرم، خوش اخلاقی و لبخند و تبسم، خاکی و سادگی، هیبت و احترام و خلاصه همه معانی و صفات کمال، و هر انسان به فطرت آدمی خود کمال را دوست داشته بدان عشق می‫ورزد.

مرد دهاتی چون به مجلس پیامبر وارد می‫شود، نمی‫توانست ایشان را از بین یارانش تشخیص دهد، می‫پرسید: کدام یک از شما محمد است؟!

تصویری از نهایت تواضع و فروتنی!..

در سفر چون گوسفندی سر می‫بریدند، یکی می‫گفت: ذبحش با من. دیگری: پوست کندنش با من. سومی: پختنش با من. پیامبر: جمع کردن هیزم با من!

و حاضر نمی‫شود چون رهبر و پیشوا و فرمانرواست استراحت و آرامش را حق مسلم خود بشمارد. بلکه خود را چون یکی از دیگران می‫دید و مشکلترین کار را بر عهده می‫گرفت.

در غزوه بدر که شتران سواری کم بودند پیامبر شترش را با علی و ابولبابه تقسیم کرد. و چون دو یار شیفته ایشان خواستند از حق خود بگذرند تا پیامبر تمام راه را سوار شوند و آنها با عشق و علاقه و رضایت پیاده، پیامبر فرمودند: هرگز! نه شما از من قویترید، و نه من از اجر و پاداش الهی بی‫نیازترم!

شهروندان طائف که مست غرور و خودخواهی بودند، پیامبر خدا را با دشنام و ضرب و شتم از شهر خود رانده تا چند فرسخ راه او را با سنگ زدند. باز هم پیامبر خسته و کوفته با پاهای زخمی و تن خون آلود، دست نیاز به درگاه پروردگار دراز کرده می‫فرماید: بار الها اگر تو از من ناراض و خشمگین نیستی من هیچ پرواهی ندارم.

و چون فرشته کوهها برای انتقام جویی از پیامبر تمام قدرت خود را در اختیار ایشان می‫گذارد تا اگر بخواهد دو کوه را بر سر مشرکان طائف واژگون کند، پیامبر رحمت و مهر و شفقت می‫فرمایند:

نه!.. نه!.. شاید از نسلهای اینها افرادی برآیند که خداوند را بدرستی عبادت کنند.

و در حق این ظالمان ستمگر چنین دعا می‫کند: بارالها! قوم و خویشان مرا هدایت فرما، اینها نمی‫دانند...

آیا نباید در محبت و عشق به پیامبری که در کمال چنین آیتی باشد، فنا شویم؟!

عشق و محبت به پیامبر و کمال دوستی او نشانه ایمان، و نشناختن پیامبر پرتگاه هلاکت و گمراهی است:

«... وَمَا آتَاكُمُ الرَّ‌سُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا ۚ وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۖ إِنَّ اللَّـهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ﴿الحشر/٧﴾»(... و آنچه را پیامبر به شما عطا کرد بگیرید و از آنچه شما را نهی کرد، باز ایستید و از خدا پروا کنید؛ زیرا خدا سخت کیفر است.)

"رسول اکرم – صلی الله علیه و سلم – می‫فرمایند: سه چیز اگر در شخصی باشد لذت ایمان را خواهد چشید: 1- خدا و فرستاده‫اش نزد او از همه چیز محبوتر باشند. 2- معیار محبت و دوست داشتن نزد او خداوند یکتا باشد. ( اگر کسی را دوست دارد دوستیش تنها برای کسب رضایت الهی باشد). 3- بازگشت به کفر پس از آنکه خداوند او را از آن رهایی داد نزد او آنچنان ناپسند باشد که پرتاب شدن در آتش سوزان". متفق علیه.

"و فرمودند: تا وقتی من در قلب شخصی از والدین و فرزندش و از همه انسانها عزیزتر و محبوبتر نباشم آن فرد مؤمن برشمرده نمی‫شود." متفق علیه.

این محبت در یاران پیامبر آنچنان تجلی کرده بود، که برای تسکین خود آرزوی برپایی قیامت را داشتند. شخصی خدمت رسول خدا – صلی الله علیه و سلم – رسیده پرسیدند: قیامت کی برپا می‫شود؟!

پیامبر با تعجب از این شخص شیفته آخرت پرسیدند: برای قیامت چه آماده داری؟ - که چنین مشتاق برپایی آنی -؟! گفت: نه نماز زیادی دارم و نه صدقه و زکاتی فراوان. تنها خداوند و رسولش را دوست دارم. پیامبر خدا – صلی الله علیه و آله و سلم – فرمودند: در قیامت تو همراه کسانی خواهی بود که دوستشان داری!

جای دارد از خود بپرسیم: پیامبر در قلب و روح و روان ما از چه جایگاهی برخوردار است؟!

یك ضرب المثل چینی میگه:

تو بخاران پشت من تا من بخارانم پشت تو

دقیقا بر عكس این ضرب المثل در ایران میگه:

كس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من

همین اختلاف بین دو ضرب المثل فوق به تنهایی نشان دهنده اوج اختلاف بین دیدگاه ما و چینی ها نسبت به مسئله كار گروهی و همكاری در انجام كارها است.

و شاید به همین دلیل فرهنگی است كه ما ایرانیان در انجام كارهای گروهی و حتی برخی ورزشهای گروهی مثل فوتبال اینقدر نا موفق هستیم.

 اتفاقات کوچک زندگی ...

به سلامتی مادر ...